Column tijd! Hier volgt de mening van iemand die geen Ferrari of Lamborghini heeft, ikzelf dus. Wat ik wel heb, is een mening. Toen ik ff bezig was met beide merken, viel het me op dat de twee rivalen best wel gelijkenissen hebben: beide doelgroepen zijn verschoven naar een andere doelgroep. Iets wat zich ook ongetwijfeld zal reflecteren in de kwantiteit en kwaliteit van de klassiekers binnen ruim 50 jaar.

Ferrari

naamloos

Als je de geschiedenis van Ferrari kan indelen in wat anders dan stilistische periodes of voor 1947 – na 1947, dan zou ik zeggen: ruwweg Enzo en Piero. Toen Enzo de plak zwaaide, was de doelgroep van Ferrari behoorlijk anders. Het waren ook andere auto’s. Wie kan tegenwoordig geen banden oproken in een 599 GTB Fiorano? Je drukt enkele knopjes in en bam! Weg banden! Doe dat trucje nu nogmaals, maar dan in een Ferrari 500 Superfast. Lukt niet he? Je kan de knopjes niet vinden zeker? Nee, in die Ferrari gebruik je de pedalen om vooruit te gaan. Het is allemaal wat uitdagender, je moest wat meer knowhow hebben, wat meer feeling, wat meer passie en respect voor je auto. De doelgroep was drastisch anders: mensen die wat wisten over auto’s, die er goed mee overweg konden.

Nu Piero al een tijdje het leiderschap overgenomen heeft, is er een duidelijke verschuiving aan de gang, of zelfs al achter de rug. De F355, dat was nog een mooie, pure Ferrari. 1 van de laatste. De 550 Maranello, die begon al wat te commercieel te lijken. En nu met de 612 Scaglietti en de 599 GTB Fiorano heb je al geen greintje Ferrari-spirit meer over. De enige Ferrari die in mijn ogen nog voor de oude normen staat, is de 430 Scuderia: dorstig, bloedsnel, in zekere zin emotioneel geladen en mooi. De doelgroep van de 612 en 599 is ook helemaal anders: mensen die hem kopen om mee te ‘posen’. Mensen die het beest in hem opsluiten en wanneer ze hem eindelijk vrijlaten, is hij in staat hen over het asfalt uit te smeren wegens hun incompetentie. Mensen die niet beschaamd zijn om er een goedkope (in hun ogen) tuner zijn agressie op te laten uitvoeren. Er is geen respect voor de Ferrari meer, niet dat die 599 het echt verdient om gewaardeerd te worden als Ferrari. Het is een prachtige, potente supercar, maar een Ferrari? Ver van.

Lamborghini

naamloosi
Een merk waar ik niet veel van weet, maar ook hier ondervind ik dezelfde verschuiving. Het tijdperk kan je in veel delen opsplitsen, maar hier deel ik het weer in Ferruccio, Chrysler, en Audi. (Mimran en Megatech tellen ff niet mee 😉

Onder Ferruccio: de oer-Lamborghini’s, terwijl je ze uit alle hoeken bekijkt, valt het je op dat de machine van binnen een zetel heeft. Je gaat zitten, en vanaf dat je 4 jaar oude jeansbroek het frisse leder aanraakte, was je verkocht. Helaas was de auto dat toen waarschijnlijk ook al. Alhoewel… Het waren prima wagens (als ik dat niet zeg, knalt de maffia m’n kop eraf) als je ze goed verzorgde. Tuurlijk waren er kwaliteitsproblemen, maar het is dan ook een supercar! Doch verkochten ze niet goed genoeg. Maar geen probleem, Ferruccio had zijn tractorbedrijf en met de winst van die boerenmobiels kon hij Lamborghini in leven houden. Hij maakte die supersportwagens als passie (en omdat hij niet tevreden was over zijn Ferrari, niet voor het geld)! Daarom waren ze zo goed! Een doelgroep was er niet maar er kwam vlug eentje, klein weliswaar, maar ze hielden erg veel van hun Lamborghini’s. Ze konden er immers alles uitpersen aangezien ze goed met auto’s overweg konden. Anders was een Lamborghini kopen een doodwens. Maar toen er wat mis ging met een levering tractoren voor Amerika, moest Ferruccio noodgedwongen zijn tractorfabriek verkopen aan Fiat, welke het dan verkocht aan Same Deutz-Fahr.

De stevige weide die ooit onder de stier zijn hoeven zat, maakte nu plaats voor glibberige modder. Het bedrijf werd uiteindelijk, na de Countach, verkocht aan de Mimran gebroeders (LM002 & Jalpa) om daarna door Chrysler te worden gekocht. Zij maakten de über-Lamborghini, moet ik zijn naam nog vermelden? Hij greep je bij de ballen op een manier dat enkel die auto kon. Obsceen is een woord om zijn verschijning goed te beschrijven en het geluid maakt een echte stier bang. De doelgroep maakt mij eerlijk gezegd ook bang. Het was een auto waarmee je onmogelijk kon en wou traag rijden. Hij slikte immers evenveel benzine in allebei de staten van gebruik. Banden oproken? Okee, maar eerst je testament opmaken. Je zou geen posers zien in zo’n wagens, hoewel dat wel handig geweest zou zijn, want dan was dat ook meteen het laatste dat we van ze zagen. De Diablo vroeg om een ervaren hand en voet.

Toen, nadat Megatech (Diablo SV, SVR) er een zeer goeie zet mee maakte en het daarna weer verkocht aan Audi, begon men de stier te melken. Iets wat blijkbaar niet onmogelijk is. De Gallardo en Murciélago kunnen heel hard en heel goed gereden worden, maar vanaf dat je ‘semi-automaat’ kon aanvinken in de optielijst, ging het mis. Waar hij bedoeld was om vlugger te schakelen, werd hij gebruikt als ovenwant voor rijke pooiers om met hun Lamborghini overweg te kunnen. Zelfs dan had het vaak desastreuze gevolgen als ze alle paardjes loslieten op de weg. De doelgroep van nu krijgt ook geen rode wangetjes als ze hun Lamborghini naar een tunert sturen, ze betalen er zelfs voor. En liefst van al gaan ze shoppen met hun oversized auto, in de hoop dat de koffer ook oversized is, om genoeg ruimte te maken voor hun oversized zonnebril die meer kost dan een enkele reis naar de zon!

De evidente conclusie is dat deze verschuivingen teweeg zijn gebracht door de overnames. De ideeën van de voorvaderen gaan verloren… Iets wat me dan weer positief in het oog springt, is dat die jonge spruiten Koenigsegg, Pagani en Ascari het gat volledig opvullen! Met deze auto’s rijden is een fenomenale belevenis, en niet enkel weggelegd voor de rijken, maar voor de rijke kundigen!cosmic-girl

Una automobile superveloce, per favore!
Getagd op:    

12 gedachten over “Una automobile superveloce, per favore!

  • 3 oktober 2009 om 15:06
    Permalink

    @ laatste man
    Je hebt deels gelijk, deze column dateert al van anderhalf jaar terug ofzo, en eigenlijk is mijn mening iets veranderd.
    De technologie verandert, maar in tegenstelling tot injectie, andere materialen, nieuwe technieken, is de raceknop een onverbloemde poging om Ferrari’s bereikbaarder te maken. En men heeft op den duur geen idee meer van welke kracht men mee rondrijdt, dat zie je vaak genoeg in de crashes.
    Vroeger was het ook een deel van jezelf dat ervoor zorgde dat de auto zo magisch snel ging, nu kan elke mens met voeten en handen hetzelfde doen.
    Ik ga me niet riskeren aan een definitie, maar een echte Ferrari is toch eerder een fris, scherp en brutaal raspaard liever dan een makkelijk berijdbare en gecompromiseerde showmobiel?

  • 2 oktober 2009 om 16:38
    Permalink

    pff eens nalezen kan toch niet kwaad:
    volgens mij is
    hetzelfde geldt
    er zijn nog steeds mensen die vinden

  • 2 oktober 2009 om 16:09
    Permalink

    Eerst en vooral: knappe site!
    Ik volg je echter niet als het over Ferrari gaat… Volgens mij is je mening iets te veel gevormd door wat misplaatst sentiment. Even verduidelijken: volgens moet is Ferrari verplicht om mee te gaan met de laatste ontwikkeling in de automotive. Ze moeten steeds proberen de beste racewagen te maken. Ten tijde van de Superfast stond de elektronica niet waar ze nu staat en is het dus logisch dat er geen ‘knopjes’ te vinden zijn. Het zelfde geld voor de handbak of de semi-automaat met dual-clutch: als die 2de betere prestaties neerzet dan moet je voor die oplossing gaan!

    Je kan het een beetje vergelijken met muziek: er zijn nog steeds mensen die vonden dat ten tijde van vinylplaten alles beter was. Maar helaas voor hen is zelf de CD al voorbij gestreefd…

  • 15 juni 2009 om 09:09
    Permalink

    Het Ferrari van vandaag is echt een merk om van te walgen eigenlijk. Helemaal opgegaan aan het humeur en de portefeuille van Arabieren en Amerikanen. Lamborghini gaat ze achterna. (al is de kloof wel nog groot) Er is trouwens maar één uber-Lamborghini voor mij en dat is de Miura. 😉

    Pagani bouwt nog echte sportwagens, maar die zijn zo duur dat ze al helemaal een illusie zijn.

  • 7 juni 2009 om 23:27
    Permalink

    Ik op mijn beurt zal proberen zo kritisch mogelijk te zijn. 😉 Maar ik verwacht niet dat het vaak nodig is, ik zal vooral loven. 😛

  • 7 juni 2009 om 23:14
    Permalink

    @ Citrofiel
    Is cool. 🙂 Handig, écht commentaar, dank daarvoor! Jij durft me tenminste zeggen waar het schoentje aldanniet wringt! Ik zal erop letten…

  • 7 juni 2009 om 23:09
    Permalink

    Oh, één puntje dan waarin je toch iets auteur-iger zou ‘moeten’/kunnen worden: Je taalgebruik. Nou ja, dat is niet helemaal het goede woord. Iets minder jongerentaal bedoel ik, aangezien klassiekerrally toch (juist) niet zoveel jongeren trekt. Dus misschien geen ‘ff’ en, ehm, dat was het wel wat ik zogauw kan vinden. Geen ‘ff’ dus. 😛 Dan heb ik het over de artikelen, in de reacties (vooral naar mij, naar ‘ouderen’ misschien iets minder) kun je gewoon jezelf zijn.

  • 7 juni 2009 om 22:59
    Permalink

    Heej, blij dat ik dat hoor! Ik ben nl ook liever spontaan! 😀 Thanks mate, dat was alles wat nodig was om me te overtuigen! 😛

  • 7 juni 2009 om 22:48
    Permalink

    Als auteur-iger inhoudt dat je serieuzer wordt, NIET DOEN! Een stuk humor moet er vooral in blijven. Dat trekt altijd mensen!

  • 7 juni 2009 om 22:34
    Permalink

    Hoera! Of moet ik zeggen, bedankt! Want ik denk dat ik me veel ‘auteur-iger’ zal moeten gedragen, kwestie van geloofwaardigheid enzo. 😆 :mrgreen:
    Ja, die recycling: ik wou absoluut geen goedkope copy-paste voor klassiekerrally, ik vind deze versie stiekem eigenlijk beter… 🙂

  • 7 juni 2009 om 22:27
    Permalink

    Ik wilde net gaan zeggen: “recycling rulez!”, maar aangezien je de conclusie stijltechnisch hebt aangepast, mag ik dat niet meer zomaar zeggen. :mrgreen:

    Nou vooruit dan, nogmaals: zeer goed en waar geschreven!

Reacties zijn gesloten.